Welkom op mijn weblog.

Hier schrijf ik anoniem van me af wat er in mijn hoofd omspookt wat betreft onze kinderwens...

Sinds december 2008 ben ik pilloos en het heeft wel een jaar geduurd voordat ik het gevoel had dat de hormonen uit mijn lijf waren en mijn cyclus normaal.

En nu... mag het wat ons betreft wel een keer lukken om zwanger te raken.

 

Ik zou het erg fijn vinden om wat reacties op mijn logjes te krijgen, dus reageer als je gevoel dat aangeeft!

Al een hele poos niks geschreven hier. De inspiratie ontbreekt en heel eerlijk gezegd ben ik zo bezig met andere dingen dat we onze kinderwens nog wel belangrijk vinden maar steeds beter kunnen loslaten. Klinkt tegenstrijdig maar zo voelt het. We willen nog steeds heel graag een kindje en kunnen het nu meer aan het "toeval" overlaten. Gebeurt het: dan is het superfijn. Gebeurt het (nog) niet, dan is het verdrietig maar er komt wel weer een nieuwe cyclus.

 

Dus... de komende tijd valt er hier weinig te lezen denk ik. Ik wens jullie allemaal het beste en wie weet tot ziens op mijn puntje!

 

Liefs, Buikgevoel

Alweer een lang weekend. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het fijn om lang weekend te hebben, om te kunnen doen waar ik zin in heb. Maar mijn werk vind ik ook fijn, de voldoening van het werken met de zeer moeilijk lerende kinderen. Het plezier dat we hebben. Het contact met collega´s. Dit is altijd een zeer onrustige periode van het schooljaar: de eindverslagen moeten geschreven worden en ik wil altijd mijn verslagen eerst voorbespreken met de leerkrachten voordat zij gesprekken hebben met de orthopedagoog en intern begeleider. En door al deze rommelige weken moet ik zo strak plannen dat ik er zelf naar van word. Ik zou zo graag wat minder gepland leven, helaas is dat erg moeilijk in deze maatschappij.

Over een week of 6 hebben we zomervakantie. Dan komt de rust en kan ik me echt ontspannen...

 

En ik denk dat het me vandaag extra zwaar valt om vrij te zijn... ben net een paar dagen ongesteld en voel de "grmbl... hmpf" hormonen in mijn lijf tekeer gaan. Zelfs lekker creatief bezig zijn met een fijn muziekje op de achtergrond helpt me niet om mijn humeur te veranderen. Liever heb ik op zulke dagen afleiding van kinderen, desnoods op mijn werk! En ook daarom vind ik het nu extra moeilijk dat er nog geen kindje op komst is... *zucht*

Ik zal eerst eens een stukje uit de folder van mijn cranio hier neerzetten. Dat maakt misschien een beetje duidelijk wat er met deze therapie gedaan wordt.

http://register-rcn.nl/Craniosacraaltherapie.html voor meer info.

 

Afgelopen vrijdag ben ik weer geweest en ze heeft mijn hoofd behandeld. Daar kwamen een paar dingen naar voren, onder andere dat ik altijd veel druk op mijn hoofd heb staan en dat mijn hoofd slecht samenwerkt met mijn lijf. En dat klopt, zo voel ik het ook. Om een heel lang verhaal kort te maken: het heeft ermee te maken dat ik klem heb gezeten tijdens mijn geboorte. En dat heeft invloed op mijn hoofd en craniosacraal systeem. Dat beïnvloedt op zijn beurt de samenwerking met mijn lijf weer. Ze heeft mijn hoofd behandeld en ik merk nu al dat ik meer rust in mijn hoofd ervaar. In de komende weken kan ik gaan merken dat er in mijn hoofd en lijf dingen gaan gebeuren, veranderen.

Eén ding is al gebeurd, ik heb sinds zaterdagnacht last van diarree. Lijkt me echt een nawee van de behandeling van vrijdag. Ik verwerk nogal eens wat via mijn darmen... Volgende afspraak in september... en volgens mijn therapeut is mijn lijf al een heel eind op weg. Wie weet is het bijna klaar voor een zwangerschap!

 

Afgelopen vrijdag ben ik weer bij de cranio geweest. Het was wederom erg fijn, ook wel heftig maar daar kom ik voor. Om blokkades op te lossen en ruimte in mijn buik te maken. In het kort komt het erop neer dat we dingen uit mijn verleden hebben weggewerkt, ze heeft me aangeraden om toch vast een verwijzing voor de gynaecoloog te vragen (dan is de drempel om de afspraak te maken niet meer zo hoog) en ik mag gaan wensen en dromen... Heel wat in anderhalf uur behandeling.

 

Dat wensen en dromen durf ik eigenlijk al die tijd al niet zo goed. We hebben het er natuurlijk wel eens over in de zin van: "stel dat..." en "wie weet worden we ooit wel mama en papa" maar niks concreets. De therapeute vroeg me heel concreet te wensen en stelde me de vragen: hoeveel kinderen, jongen/meisje, leeftijdsverschil... en ik kon daar niet eens antwoord op geven omdat ik altijd zeg dat het me niet uitmaakt. Dat ik blij ben met ieder kindje dat ons gegund wordt. Best confronterend dus, wat ze vroeg. Maar nu ga ik oefenen met wensen. Eerst maar eens kleine dingetjes en als ik er aan toe ben onze kinderwens. Want die is er wel degelijk! Manlief heeft er overigens al meer over nagedacht dan ik. Weer iets om aan te werken dus! Dat doe ik graag. Net zoals ik graag zwanger zou willen zijn... Misschien kan ik daar wel eens over fantaseren.

 

Een gevoel van voorjaarsschoonmaak... vanmorgen diende mijn menstruatie zich voorzichtig aan. Verwacht: op de dag af nauwkeurig. Werkt dus nog goed allemaal. En ik voel me goed, sterk, ontspannen. De lente doet me goed. En komende vrijdag mag ik weer naar de craniosacraaltherapeute. Ik heb het gevoel dat ik daarna helemaal schoon en opgeruimd aan een nieuw stukje leven ga beginnen. Dat ik afgerekend heb met dingen uit mijn verleden, dat ik iets kan loslaten, accepteren en daardoor kan ontspannen.

Vandaag na mijn werk spontaan door manlief meegenomen naar de stad voor een heerlijk ijsje en een wandelingetje langs de waddenzee. Genieten!

Vanaf vandaag heb ik voorjaarsvakantie. Morgen ga ik voor een paar dagen naar het zuiden om te logeren. Eerst bij mijn zusje en daarna naar mijn ouders. Even mijn "batterijen" opladen.

Genieten van mijn neefjes en nichtje. Hun onvoorwaardelijke liefde. Genieten van het weer even kind van mijn ouders zijn en lekker kletsen over alles in het leven.

Mijn vriendinnen bezoeken en slap liggen van het lachen. Even mijn "oude" leven terug.

Daarna word ik dan weer opgehaald door mijn lief. En dan gaan we weer lekker samen naar huis. 

De afstand noord-zuid is in Nederland soms best onhandig... maar zorgt er wel voor dat de momenten die mijn familie en wij samen hebben HEEL intens zijn!

 

 

 

Ik ben nog steeds snel uit balans... Als ik hoor dat in onze omgeving iemand zwanger is, krijg ik meteen hartkloppingen en rode wangen. Toch een soort van schrikreactie denk ik. Ik zou soms ook het liefst zulke berichten niet meer horen maar dat is nou eenmaal onmogelijk.

Hoe ik ook kan vinden dat het goed met me gaat en dat ik mooi in evenwicht ben... als er iemand zwanger is, dan ben ik meteen uit balans. Overboord... En vind het dan heel moeilijk om de rust en het evenwicht weer terug te vinden. Wil dat dan altijd eerst even delen met iemand om wat frustratie kwijt te kunnen.

Wat zou ik het mooi vinden als ik daar zelf wat sneller een plekje voor kon vinden en mijn eigen rust zou kunnen bewaren.

Leerpunt!

Het lijkt wel lente! Zo zonnig en vrolijk. Ik voel mezelf ook goed, tenminste: tot woensdag... want toen kreeg ik ineens een week na mijn eisprong wat bruinverlies. En dat gaat maar door... het is niet veel maar het is er wel. Ik snap er niks meer van, dan denk ik dat ik er niet meer mee bezig ben (althans: niet meer zo gefocust) en dan gebeurt er zoiets.

Heel apart en ik moet mezelf inhouden om niet te gaan zoeken op internet naar wat het zou kunnen betekenen. Want het kan ook gewoon een rare korte cyclus zijn, dat komt vast wel meer voor *zucht*.

 

Maar vandaag ga ik genieten van het winterse lenteweer!

Ja hoor, weer eentje. En ik ben het NIET!

Gisteren ben ik bij een cranio-sacraaltherapeut geweest. Ik kan niet precies zeggen hoe het werkt, maar ze voelde aan mijn bindweefsel en hersenvocht waar een aantal blokkades zitten.

Ik kwam er met onze kinderwens en ze gaf aan dat er in mijn onderbuik teveel spanning zit. Mijn darmen, blaas en baarmoeder zijn te gespannen.

Er is te weinig ruimte voor een kindje. Eerst moet er oude "rommel" opgeruimd worden en mag ik weer mijn lijf gaan voelen, in plaats van overwegend in mijn hoofd te zitten. Baarmoeder en eierstokken voelden goed en ook mijn ovulatie -die ik beschreef: elke maand voel ik wat er gebeurt in mijn lijf- klonk voor haar in orde.

Ook mag ik geen bekkenbodemspieren meer trainen want die zijn al te goed en te strak. Het is juist de bedoeling dat ik meer ga ONTspannen. Letterlijk loslaten dus. En dat is voor mij makkelijker uit te voeren dan "los te laten dat we een kindje willen, er niet meer mee bezig zijn".

 

Ik ga het eens goed laten bezinken... en dan een vervolgafspraak maken. Want ik heb hier een goed gevoel bij.